Niet iedereen beleeft een hittegolf als een straf. Er zijn mensen die bij elk weerbericht als eerste naar de zonuren kijken, hun tuin inrichten op de stand van de zon, en op een bewolkte dag merkbaar minder energie hebben. Voor hen is de zon geen weersomstandigheid maar bijna een levenspartner — al heeft die partner, zo blijkt deze week, ook haar lastige kanten.

De zon als precisie-instrument

Een bekend voorbeeld zijn de liefhebbers van zonnewijzers. De Nederlandse Vereniging voor Gnomoniek verzamelt de mensen die hun vrije tijd besteden aan het ontwerpen, bouwen en bestuderen van die eeuwenoude instrumenten, die de tijd aflezen uit niets dan schaduw. Voor hen is de zon een uiterst betrouwbaar uurwerk — je hebt er alleen een heldere hemel voor nodig.

Meten wat je niet kunt vasthouden

Daarnaast is er het leger van weeramateurs. Met eigen meetstationnetjes op zolders, in moestuinen en op garagedaken houden zij dagelijks bij hoeveel zonuren er vielen, hoe hoog de UV-index opliep en hoe dat zich verhoudt tot het langjarig gemiddelde. Het is een mengeling van nieuwsgierigheid, precisiedenken en een lijfelijke verbondenheid met buiten. Veel van hen staan op met de zon en plannen hun dag naar haar stand.

De paradox van de zonliefhebber

Juist wie het meest van de zon houdt, weet ook het best wat ze kan aanrichten. Wie al jaren de straling meet, begrijpt hoe snel een hoge UV-index de huid beschadigt; wie in de tuin werkt op het heetst van de dag, kent hittestress van dichtbij. De hittegolven die Nederland de laatste jaren vaker treffen — volgens het KNMI horen recente jaren bij de warmste sinds het begin van de metingen — worden door deze groep met gemengde gevoelens ontvangen. Meer zon is fijn. Maar wekenlang 36 graden in de schaduw is ook voor de verstokte zonaanbidder te veel.

Omhoogkijkers

Wat al deze mensen delen, is dat de zon hun niet zomaar overkomt: ze treden haar actief tegemoet. Ze merken het verschil tussen ochtend- en middagzon op hun huid, en kijken op bij iedere wolk die voor de schijf schuift. In een wereld die steeds meer binnen, achter schermen en in gekoelde ruimtes leeft, zijn zij de mensen die nog naar boven kijken. En wordt het écht te heet? Dan zoeken ook zij de schaduw — alleen klagen ze er net iets minder over dan de rest.