Van academica naar de dansvloer

Niet veel choreografen beginnen hun carrière aan een universiteit. Alice Sheppard wel. De Amerikaanse kunstenares stapte pas als volwassene de danszaal in. Haar rolstoel, die in de ogen van de buitenwereld misschien een drempel lijkt, bleek juist de toegangspoort. "Dankzij mijn rolstoel ben ik gaan dansen", zei ze in een interview met de Nederlandse krant Trouw — een zin die de kern van haar artistieke visie samenvat.

Haar overgang naar het podium was geen toevalligheid, maar een bewuste ontdekking: dat een lichaam met een beperking niet mínder kan uitdrukken, maar ánders, en daarin uniek is. Die overtuiging vormt de basis van alles wat Sheppard sindsdien heeft gemaakt.

Kinetic Light: beperking als creatieve kracht

In 2016 richtte Sheppard samen met de eveneens gehandicapte kunstenaars Laurel Lawson en Michael Maag het gezelschap Kinetic Light op. De naam zegt het al: dit is dans als bewegende energie, als licht dat weerkaatst op onverwachte oppervlakken. Het gezelschap opereert bewust op het snijvlak van beperking, queerness, ras en dans.

In het werk van Kinetic Light is beperking geen tekort, maar een krachtige, creatieve bron die wezenlijk is voor de artistieke praktijk. Toegankelijkheid is daarbij geen bijzaak, maar verweven in elk aspect van het creatieve proces — van repetitie tot publiekservaring. Sheppard won een Bessie Award, de New Yorkse prijs voor de podiumkunsten, en werd in 2020 aangewezen als Disability Futures Fellow.

DESCENT: een helling als choreografisch instrument

Het bekendste werk van Kinetic Light is zonder twijfel DESCENT uit 2018. De voorstelling is een avondvullend duet voor Sheppard en Lawson, beiden rolstoelgebruikers, en herinterpreteert een beeldhouwwerk van Auguste Rodin als een queer, interraciaal liefdesverhaal.

Wat DESCENT meteen in het oog springt, is het decor: geen vlakke vloer, maar een architectonische installatie van hellingen en pieken. Die helling is geen aankleding, maar choreografisch gereedschap. De zwaartekracht, het momentum, de ruimtelijke verhoudingen: alles wordt anders op een oppervlak dat helt. Het levert een bewegingsvocabulaire op dat op een traditioneel podium simpelweg niet bestaat, aldus Kinetic Light. De voorstelling werd in New York lovend ontvangen en internationaal getoond.

Meer dan dans

Sheppard beperkt zich niet tot de dansvloer. Ze publiceerde onder meer in The New York Times en in de invloedrijke bundel Disability Visibility. Daarin klinkt dezelfde boodschap door die ze ook op het podium uitdraagt: een gehandicapt lichaam is geen verhaal van verlies, maar van een eigen, rijke ervaring.

Of Sheppard binnenkort in Nederland te zien is, kon niet worden bevestigd; in het programma van Julidans 2026 staat ze niet. Maar haar gezelschap toert internationaal, en haar werk maakt overal waar het verschijnt dezelfde fundamentele vraag los: wie mag er eigenlijk dansen, en hoe ziet dans eruit als je de vloer zelf opnieuw uitvindt?