Op een volkstuincomplex in Rotterdam liep een burenconflict zo hoog op dat de leden ingrepen. Bij een stemming spraken 36 van de 37 tuinders zich uit voor het vertrek van een buurvrouw met wie het al langer botert. Een vrijwel unanieme uitslag, maar toch niet het einde van het verhaal.
Bijna iedereen eens, en dan?
Dat vrijwel alle tuinders hetzelfde stemmen, zegt veel over hoe hoog de spanningen zijn opgelopen. In zulke kleine gemeenschappen, waar mensen dicht op elkaar tuinieren en paden en hekken delen, kan een slepend conflict de hele sfeer verzieken. De wens om er een punt achter te zetten is dan groot. Maar een stemming is geen toverstok.
Regels boven de meerderheid
Een volkstuinvereniging is gebonden aan haar eigen statuten en reglementen. Daarin staat precies beschreven wanneer en hoe iemands lidmaatschap kan worden beëindigd, en die voorwaarden zijn bewust streng. Ze beschermen leden ertegen dat ze zomaar aan de kant worden gezet omdat een meerderheid dat wil. Een overtuigende uitslag bij een stemming is dus niet automatisch genoeg om iemand daadwerkelijk weg te sturen; daar is meer voor nodig dan alleen het aantal stemmen.
Vastgelopen situatie
Zo ontstaat een patstelling. De meerderheid wil af van het conflict, maar de regels laten een snel vertrek niet toe, en ook voor de betrokken tuinster is weggaan niet zonder gevolgen. Het geval laat op kleine schaal een herkenbaar dilemma zien: wat weegt zwaarder, de wens van de gemeenschap of de bescherming van het individu? Voorlopig houden de regels de deur dicht, en zullen de tuinders het, of ze willen of niet, met elkaar moeten zien te rooien.
