Wie in Engeland of Wales wil trouwen, zit nu nog vast aan strikte regels: de ceremonie moet plaatsvinden in een goedgekeurd gebouw, zoals het gemeentehuis of een erkend religieus pand. Een bruiloft op het strand of in de tuin is juridisch geen optie. Daar wil de Britse regering verandering in brengen, meldt NU.nl.
Van gebouw naar trouwambtenaar
De kern van het plan is een verschuiving. Nu bepaalt vooral de locatie of een huwelijk rechtsgeldig is; in het voorstel wordt dat de persoon die de ceremonie leidt. Niet het gebouw, maar een bevoegde trouwambtenaar of celebrant staat dan borg voor de geldigheid en het serieuze karakter van de plechtigheid.
Het gevolg: koppels zouden in principe vrijwel overal kunnen trouwen, als de plek maar veilig en gepast is. De regering noemt zelf tot de verbeelding sprekende voorbeelden, van stranden en kastelen tot bossen en zelfs een luchtballon, blijkt uit de aangekondigde consultatie.
Verouderde wet
De aanleiding is dat de Engelse huwelijkswetgeving in de kern nog stamt uit de negentiende eeuw en als hopeloos verouderd geldt. Eerder deed de Law Commission, die de wetgeving in Engeland en Wales tegen het licht houdt, al voorstellen om het systeem te moderniseren. De regering pakt die draad nu op met een openbare consultatie, waarin burgers, trouwambtenaren en de bruiloftsbranche kunnen meepraten.
Naast de vrijere locatiekeuze wordt ook gekeken naar wie een huwelijk mag voltrekken. Zo zou er ruimte kunnen komen voor niet-religieuze, bijvoorbeeld humanistische, ceremonies met rechtsgeldigheid, iets waar in het Verenigd Koninkrijk al langer om wordt gevraagd.
Nog niet voor morgen
Wie meteen een strandbruiloft wil boeken, moet nog even geduld hebben. Het gaat vooralsnog om voorstellen en een consultatie; daarna moet er nog wetgeving komen die door het parlement moet. Wanneer de nieuwe regels precies ingaan, is dus nog niet bekend. Bovendien blijven er waarborgen: de aanmelding van een huwelijk en de controle daarop blijven bestaan, onder meer om gedwongen huwelijken en fraude tegen te gaan. Maar de richting is duidelijk: het Britse ja-woord wordt een stuk vrijer wat betreft de plek waar het klinkt.
