Een doelpunt na veertig jaar

Toen Aymen Hussein in het openingsduel tegen Noorwegen de gelijkmaker binnenkopte, raakte hij iets aan wat groter was dan een wedstrijd. Het was het eerste WK-doelpunt voor Irak sinds 1986. De spits liet zich op de knieën zakken, de armen geheven in wat op een gebed leek. Voor een land dat decennia van oorlog en geweld kent, was het een moment van pure ontlading.

Noorwegen won het duel uiteindelijk met 4-1, mede door twee treffers van Erling Haaland. Maar de uitslag deed weinig af aan de betekenis van Husseins kopbal.

Wie is Aymen Hussein?

Hussein, geboren in 1996 in de regio Kirkuk in Noord-Irak, is een lange spits en al jaren het vaste aanspeelpunt van het Iraakse elftal. Hij behoort tot de meest productieve spitsen in de geschiedenis van zijn land. Op de Aziatische beker van 2023 maakte hij grote indruk: hij scoorde in alle drie de groepsduels, waaronder twee keer tegen Japan, en werd opgenomen in het toernooi-elftal.

Het was opnieuw Hussein die Irak naar het WK schoot. In de intercontinentale play-off maakte hij in maart 2026 het beslissende doelpunt tegen Bolivia. Daarmee kwam na veertig jaar een einde aan Iraks afwezigheid op het grootste podium.

Een leven getekend door geweld

De weg daarheen werd vroeg verduisterd door tragedie. Toen Hussein twaalf jaar oud was, werd zijn vader gedood. Volgens meerdere bronnen kwam hij niet om in een gevecht, maar werd hij neergeschoten toen hij bouwmateriaal ging kopen voor een huis dat hij voor zijn gezin bouwde.

Later werd een broer ontvoerd. Tot op de dag van vandaag ontbreekt elk spoor van hem. Uit respect voor de familie laten we het hierbij; verdere invulling zou speculatie zijn. Wat wel breed bevestigd is: zijn broer is nog altijd vermist, en het gezin raakte ontheemd binnen de eigen landsgrenzen.

Hoe hij doorzette

Na de dood van zijn vader wilde Hussein stoppen met voetballen om voor zijn familie te zorgen, maar zijn moeder weigerde dat. Het was haar vasthoudendheid die hem op de been hield. Hij zette door, groeide uit tot international en uiteindelijk tot het gezicht van een WK-generatie. Die reis verliep niet zonder hindernissen, tot vlak voor het toernooi aan toe: bij aankomst in de Verenigde Staten werd Hussein naar verluidt urenlang vastgehouden en ondervraagd op de luchthaven, voordat hij het land in mocht.

Wat hij betekent voor Irak

Voor miljoenen Irakezen is Hussein meer dan een spits. Hij is het bewijs dat uit een land dat zo veel verloor, toch iets onverwoestbaars kan opstaan. Zijn kopbal tegen Noorwegen was niet het begin van een succesverhaal op het scorebord — Irak verloor — maar wel een symbool. Een man die alles had kunnen opgeven, stond op het wereldtoneel en liet een heel volk even juichen.